Истиқлоли давлатӣ барои миллати тоҷик рамзи озодӣ, соҳибихтиёрӣ ва эҳёи давлатдории миллӣ мебошад. Аммо пояндагии Истиқлолро бе сулҳу ваҳдати миллӣ тасаввур кардан имконнопазир аст.

Барои мо, сокинони Конибодом, ки сулҳу дӯстӣ ва ҳамдигарфаҳмиро арзиши волои зиндагӣ медонем, Ваҳдати миллӣ неъмати бебаҳо ва кафили фардои осудаи фарзандонамон мебошад.

Ба андешаи ман, Истиқлол давлатро ба мо дод, ваҳдат ба он неру бахшид. Имрӯз вазифаи ҳар як шаҳрванди кишвар аз он иборат аст, ки ин ду арзиши муқаддасро ҳифз намояд ва барои таҳкими онҳо бо амалҳои созанда саҳм гузорад.

Ваҳдат танҳо набудани низоъ нест. Ваҳдат — эҳтироми ҳамдигар, таҳаммулпазирӣ, ҳамдилӣ, даст ба дасти ҳамдигар додан ва дар лаҳзаҳои муҳим манфиати Ватанро аз манфиати шахсӣ боло гузоштан аст.

Мо бояд ба насли ҷавон сабақи сулҳро омӯзонем, зеро ҷавоне, ки қадри Ваҳдатро медонад, ояндаи Ватанро ҳифз мекунад.

Бигзор Истиқлоли давлатии Тоҷикистон ҷовидон, Ваҳдати миллӣ поянда, дӯстии мардум устувор ва Тоҷикистони азизи мо рӯз ба рӯз ободу пешрафта гардад!